Krótki dodatek filmowy
TOWARZYSTWO UBEZPIECZENIOWE CRIMSON
Londyn, Anglia
OGROMNA AMERYKAŃSKA KORPORACJA
W ponurych dniach 1983 roku,
gdy Anglia uginała się pod jarzmem rujnującej polityki monetarystycznej,
dobrzy, wierni pracownicy Towarzystwa Ubezpieczeniowego,
niegdyś dumnej firmy rodzinnej, która popadła w kłopoty,
cierpieli ucisk ze strony nowego, bezwzględnego kierownictwa.
Straszny. Naprawdę straszny.
Wiosłować!
Tak, Evans. Zostałeś zwolniony.
Słyszysz? Wynoś się.
Słyszałeś? Wyrzucili go.
Wyrzucili?
Chłopcy, pokażmy im, gdzie raki zimują!
Do boju!
Wypuście mnie stąd!
Chcę się widzieć z moim adwokatem!
Tooley! Pomóż mi.
Spokój! Cisza!
Do roboty, panowie.
Wy zajmiecie się bronią.
Wy takielunkiem.
- A ty zaparz herbatę. - Tak jest.
Tam, Charles!
Przepraszam!
Tędy, Tooley!
Podnieść kotwicę!
Podnieść kotwicę.
I tak oto Towarzystwo Ubezpieczeniowe Crimson...
wypłynęło na szerokie wody międzynarodowej finansjery.
Trzymaj kurs, chłopcze!
- Herbaty, kochanie? - Hej, kapitanie!
Patrz! Na sterburtę!
Była tam: ich ziemia obiecana.
Cała na sterburtę!
Port finansjery pękający od międzynarodowych spółek...
i tłustych, zasobnych banków handlowych.
Na stanowiska, chłopcy!
Dalej! Ruszać się!
Dobrze. Wystarczy. Kryć się.
Schowaj się!
Cała na sterburtę!
Ognia!
Eric! Księgi bilansowe!
Ross! Zabezpiecz wydruki!
- Powstrzymać go! - Eric!
- Dziękuję! - Do ataku!
Szybko! Bierz!
- Nie, nie! Ja to zrobię! - Dobra, Kane.
Koniec z tobą!
Udało mi się!
Weź to.
Ukryj to w archiwum.
Cholera!
Ośmielona pierwszym sukcesem,
zdesperowana i umiarkowanie brutalna załoga Towarzystwa Ubezpieczeniowego...
walczyła dalej, póki...
słońce nie zaczęło chylić się ku zachodowi,
rzucając światło na zyski z tego zuchwałego przedsięwzięcia.
Dumne rekiny finansowe popadły w ruinę,
ich majątki zniknęły,
ich plany obróciły się w niwecz.
Cała naprzód, panie Cohen!
W górę, w górę polisy
- Gryzmolmy -Bilansując księgi
- Gryzmolmy -Lecz bilansujmy księgi
Zaciągnijmy księgowego
I żeglujmy po morzu rachunkowości
Odkrywając ulgi podatkowe
Omijajmy rafy bankructwa
Będziesz miał mocną polisę
Co pół roku wypłacimy ci zysk
Całkiem zwolniony od podatku Jesteśmy niezwykle uczciwi
Żeglując po morzu rachunkowości
W ten sposób wpłynęli do rejestrów historii,
a finansowe stolice świata kolejno upadały,
rażone siłą ich przenikliwości.
Albo tak by się stało,
gdyby pewne współczesne wyobrażenia o świecie...
nie okazały się całkowicie chybione.
Właściwy film
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Co nowego? - Niewiele.
- Dzień dobry! - Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Frank spytał, co nowego. - Naprawdę?
Tak.
- Patrzcie, jedzą Howarda. - Naprawdę?
To daje do myślenia, nie sądzicie?
O co w tym wszystkim chodzi?
Nie mam pojęcia.
Po co jesteśmy, jaki sens ma życie?
Czy Bóg naprawdę istnieje?
Dzisiejszej nocy dowiemy się wszystkiego
To noc sensu życia
O co w tym wszystkim chodzi?
Czy kura była pierwsza, czy jajko?
Jesteśmy tylko żółtkiem jajka?
A może żartem Boga?
Jaki sens ma życie
Jesteśmy aktorami, którzy recytują role w teatrze życia
Próbując powiedzieć coś od siebie
Czy po prostu spiralami
Samoreprodukującego się DNA?
Jaki czeka nas los w tym życiu?
Czy niebo i piekło istnieją?
Czy istnieje reinkarnacja?
Czy nie za późno na rozwój ludzkości?
Dzisiejszej nocy poznamy sens życia
Dla wielu świat jest padołem łez
Siedzą wokół w milczeniu
A naukowcy twierdzą, że jesteśmy spiralami
Samoreprodukującego się DNA
Nie, nie, nie, nie, nie
Po co tu jesteśmy?
Czego się boimy?
Dzisiejszej nocy wszystko się wyjaśni
Poznamy sens życia
C'est le sens de la vie Oto sens życia
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ I: CUD NARODZIN
Sale porodowe - Sala 1
Tysiąc osiem!
Pani Moore ma częstsze skurcze.
To dobrze. Zawieź ją do wystraszalni płodów.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Pustawo tu dzisiaj, nie sądzisz?
Tak.
Siostro, proszę o więcej aparatury.
EEG, ciśnieniomierz, AVV.
- Oczywiście. - I aparat, który robi: "Ping!"
I bardziej kosztowny sprzęt na wypadek wizytacji.
Postawcie to tutaj.
Za moimi plecami. Świetnie.
Teraz jest lepiej. Znacznie lepiej.
Mniej więcej o to chodziło.
Jednak ciągle czegoś brakuje.
- Hm? - Hmmm.
- Pacjentki. - Tak.
Gdzie jest pacjentka?
- Tu jest. - Przywieźcie ją tutaj.
- Uwaga na sprzęt! - Przepraszam, doktorze.
Tędy!
Hop!
- Proszę się o nic nie martwić. - Zaraz będzie po wszystkim.
My się tym zajmiemy. Nic pani nie poczuje.
Do widzenia.
- Kroplówka. - Zastrzyki.
- Mogę przyłożyć sondę do główki dziecka? - Jeśli ja zrobię nacięcie krocza.
- Dobrze. - Dziękuję.
Nogi do góry.
Wejdzie. Wszyscy do środka.
- Bardzo dobrze. - Wchodźcie śmiało.
Ustawcie się wkoło.
- Kim pan jest? - Mężem.
Przykro mi, wpuszczamy tylko osoby zainteresowane.
- Co mam robić? - Słucham?
- Co mam robić? - Nic. Nie ma pani kwalifikacji.
Proszę zostawić to nam.
Do czego to służy?
To aparat, który robi: "Ping!"
Słyszała pani? To znaczy, że dziecko jeszcze żyje.
To najdroższy aparat w całym szpitalu.
Wart ponad 750 000 funtów.
Ale z pani szczęściara!
Przyszedł dyrektor, doktorze.
Włączyć wszystko.
Witam panów.
- Dzień dobry. - Dzień dobry panom.
Dzień dobry, panie Pycroft.
Imponujące.
- Jaki przypadek dziś mamy? - Poród.
A co to takiego?
Wydobywanie dziecka z brzucha kobiety.
Zdumiewające, czego dziś można dokonać.
Widzę, że macie aparat, który robi: "Ping!"
To mój ulubiony.
Wypożyczamy go od firmy, której go sprzedaliśmy.
W ten sposób obciąża bieżące wydatki, nie naruszając kapitału.
Dziękuję. Staramy się, jak możemy. Proszę kontynuować.
- Szyjka macicy się rozwiera, doktorze. - Tak, widać główkę.
Tak, cztery centymetry, pięć, sześć.
- Światła! - Wzmocnić aparat brzęczący.
- Założyć maski! - Ssanie!
Przygotować się na wielki sukces!
Wychodzi.
Przestraszyć je.
Dziękuję.
Szorstkie ręczniki!
Pokazać je matce.
- Wystarczy. - Uspokoić ją.
- Nadać mu numer. - Zmierzyć, zbadać grupę krwi i odizolować.
Przedstawienie skończone.
Chłopiec czy dziewczynka?
Chyba trochę za wcześnie na przypisywanie ról społecznych.
Udzielę pani porady.
Może pani cierpieć na irracjonalną depresję,
zwaną depresją poporodową.
Proszę zażyć tabletki rozweselające.
W domu dowie się pani wszystkiego o porodzie.
Filmy są dostępne na Betamaxach, VHS i Super 8.
CUD NARODZIN - CZĘŚĆ 2 TRZECI ŚWIAT
Niech to szlag!
- Podniesiesz go, Deidre? - Oczywiście, mamo.
- Kto teraz pije herbatę? - Ja!
Nie ruszaj.
Vincent, Tessa, Valerie, Janine, Martha, Andrew, Thomas,
Walter, Pat, Linda, Michael, Evadne, Alice, Dominique i Sasha,
czas do łóżek.
Bez dyskusji!
Laura, Alfred, Nigel, Annie, Simon i...
Chwileczkę. Mam coś do powiedzenia całej rodzinie.
Szybko. Gordon, przyprowadź resztę.
Zamknęli fabrykę. Nie ma pracy.
Zostaliśmy bez grosza.
Spokojnie, kochani.
Nie mam wyboru. Muszę was sprzedać na eksperymenty naukowe.
To jedyne wyjście, moi drodzy.
Obwiniajcie Kościół Katolicki, który nie pozwala na używanie gumek.
W swoim czasie dokonywał cudów.
Zachował potęgę i majestat, a nawet tajemnicę Kościoła Rzymskiego,
świętość sakramentów i niepodzielną jedność Trójcy,
ale jeśli pozwoliłby mi założyć gumkę na ptaszka,
nie mielibyśmy teraz kłopotów.
Mama nie mogła założyć spirali?
Nie, jeśli chcemy być wyznawcami najszybciej rozprzestrzeniającej się religii.
Tata ma rację.
Widzicie, wierzymy...
Ujmę to tak.
Są na świecie żydzi
Są buddyści
Są hindusi i mormoni
I są wyznawcy Mahometa
Nigdy nie byłem jednym z nich
Jestem rzymskim katolikiem
Byłem nim, zanim się urodziłem
A wiadomo, że katolikiem
Jest się od chwili poczęcia
Nie musisz być wysoki
Nie musisz być mądry
Nie musisz mieć co włożyć na grzbiet
Jesteś katolikiem od chwili poczęcia
Ponieważ
Wszelka sperma jest święta
Każdy plemnik jest skarbem
Zmarnowany plemnik
To obraza boska
Wszelka sperma jest święta
Każdy plemnik jest skarbem
Zmarnowany plemnik
To obraza boska
Niech poganie spuszczają spermę
Na brudną ziemię
Bóg każe im zapłacić
Za każdy zmarnowany plemnik
Każdy plemnik jest pożądany
Każdy plemnik jest dobry
Każdy plemnik jest potrzebny
W okolicy
Hindus, taoista, mormon
Spuszczają spermę, gdzie popadnie
Ale Bóg kocha tych, którzy traktują
Swoje nasienie z szacunkiem
Wszelka sperma jest święta
Każdy plemnik jest skarbem
Zmarnowany plemnik
To obraza boska
Wszelka sperma jest święta
Wszelka sperma jest dobra
Każdy plemnik jest potrzebny
W okolicy
Każde nasienie jest pożyteczne
Każde nasienie jest dobre
Bóg potrzebuje każdego nasienia
- Mojego -I mojego
I mojego
Niech poganie spuszczają nasienie
Po górach, wzgórzach i dolinach
Bóg każe im zapłacić
Za każdy zmarnowany plemnik
DYSKONT PAPIESKI
Każdy plemnik jest dobry
Każdy plemnik jest potrzebny
W okolicy
Wszelka sperma jest święta
Każdy plemnik jest skarbem
Zmarnowany plemnik
To obraza boska
Rozumiecie, na czym polega mój problem.
Dłużej nie mogę was tu trzymać.
Mów głośniej!
Nie mogę was tu dłużej trzymać!
Bóg nas pobłogosławił tak obficie, że nie jestem w stanie was wyżywić.
Nie mogłeś się wykastrować?
To nie takie proste, Nigel. Bóg widzi wszystko.
Poznałby się na takim tanim wybiegu. Co robimy sobie, robimy jemu.
Trzeba było ulec wypadkowi.
Wiem, że chcecie mi pomóc, dzieci, ale podjąłem już decyzję.
Po długim namyśle doszedłem do wniosku,
że pozostaje mi tylko przeznaczyć was na eksperymenty medyczne.
Spójrz na nich. Cholerni katolicy.
Napełniają ten cholerny świat dzieciakami, których nie mogą wyżywić.
Kim my jesteśmy, kochanie?
Protestantami. I jesteśmy z tego dumni.
Dlaczego oni mają tak dużo dzieci?
Po każdym stosunku rodzi im się dziecko.
- To tak jak u nas, Harry. - Co masz na myśli?
Mamy dwoje dzieci i dwa razy uprawialiśmy seks.
Nie w tym rzecz. Mogliśmy się kochać, ile dusza zapragnie.
- Naprawdę? - Tak, ponieważ nie wierzymy...
w te papistowskie bzdury i możemy się zabezpieczać.
Masz na myśli zamykanie drzwi?
Nie. Ponieważ należymy do Kościoła Protestanckiego,
który pokonał papieski autokratyzm...
w połowie XVI wieku, możemy używać gumek zapobiegających zapłodnieniu.
Co to znaczy?
Gdybym chciał, mógłbym z tobą współżyć.
O tak, Harry.
I zakładając na starego wiarusa gumowy pokrowiec,
miałbym pewność, że gdy dojdę do celu, ty nie zajdziesz w ciążę.
Na tym polega protestantyzm. To jest kościół dla mnie.
To kościół dla tych, którzy szanują jednostkę...
i jej prawo do decydowania o sobie.
Gdy w 1517 roku Marcin Luter przybił swoje tezy do drzwi kościoła,
nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia swojego czynu,
ale dzięki niemu po 400 latach,
mogę zakładać na mojego Jasia, co mi się podoba.
A protestantyzm nie kończy się na zwykłej prezerwatywie.
- Mogę używać francuskiego łechtacza. - Czego?
Francuskiego łechtacza, czarnych mambo, krokodylich żeber.
Prezerwatywy, które wymyślono nie tylko dla ochrony,
ale także dla stymulacji doznań podczas stosunku płciowego.
Masz coś takiego?
Nie, ale jeśli zechcę, w każdej chwili mogę...
pójść do apteki i z podniesioną głową powiedzieć donośnym głosem:
"Potrzebna mi prezerwatywa.
"Dzisiaj chcę francuskiego łechtacza, ponieważ jestem protestantem".
- Czemu nie pójdziesz? - Oni nie mogą.
Bo ich Kościół ciągle tkwi w średniowieczu,
zdominowany przez wyalienowany episkopat.
Pomimo wysiłków protestantów, którzy propagują seks dla przyjemności,
dzieci nadal rodzą się wszędzie.
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ II - WYCHOWANIE I NAUKA
"I dwukrotnie ujrzeli wielbłądy, nim wybiła trzecia godzina.
"I tak oto Midianici wyruszyli do Ram Gilead,
"w Kadesh Bilgemeth,
"w pobliżu Shor Ethra Regalion,
"do domu Gasha-Bila-Bethuela-Bazdy.
"Tego, który nakarmił Balshazara masłem,
"a Rashomonowi ofiarował maszt do namiotu.
"I zarżnęli kozły ofiarne,
"a ich mięso rozmieścili w małych naczyniach".
Oto słowo Boże.
Módlmy się.
Panie.
Jesteś tak wielki.
Tak ogromniasty.
Jesteśmy pod wrażeniem. Słowo daję.
Wybacz nam, Panie, te okropne pochlebstwa.
I bezczelne lizusostwo.
Ale jesteś tak silny, tak wspaniały.
Fantastyczny.
- Amen, wielebny księże. - Amen.
Dwóch z was zostało przyłapanych...
na nacieraniu szkolnego kormorana olejem lnianym.
Pewnie niektórzy z was myślą, że kormoran nie odgrywa...
ważnej roli w życiu szkoły, ale chciałbym wam przypomnieć,
że został nam ofiarowany przez radę miasta Sudbury...
dla uczczenia Dnia Imperium, ustanowionego w hołdzie...
walecznym mieszkańcom okręgu Sudbury,
którzy oddali swe życie...
za panowanie brytyjskie w Chinach.
Od dziś kormoran jest nietykalny!
Jenkins, zdaje mi się, że dziś rano zmarła twoja matka.
Kapelanie.
Panie, błagamy, nie przypiekaj nas
Nie rób z Twych owieczek tostów
Nie opiekaj nas na ruszcie
Nie duś na wolnym ogniu
Nie piecz, nie smaż, nie gotuj
Nie pozwól nam skwierczeć w tłuszczu
Nie wrzucaj do wrzątku
Nie kąp w gorącym oleju
Nie wkładaj do piekarnika
Ani do rondla
I nie wbijaj Twych sług, Panie
Na rożen
Idzie!
Cisza, siadajcie.
Zanim zacznę lekcję, proszę tych,
którzy grają w popołudniowym meczu, aby przewiesili ubrania...
na dolne wieszaki zaraz po obiedzie,
przed napisaniem listu do domu, chyba że musicie się ostrzyc,
lub wasz brat jedzie na niedzielę do kolegi,
jeśli tak, odbierzcie jego świadectwo i załączcie do listu po ostrzyżeniu włosów.
Upewnijcie się, że przewiesił wasze ubrania na dolny wieszak.
- Proszę pana? - Słucham, Wymer?
Mój brat jedzie na niedzielę do Dibble'a,
ale nie muszę ostrzyc włosów, mam więc przewiesić...
Powinieneś był uważnie słuchać, Wymer. To bardzo proste.
Jeśli nie strzyżesz włosów, nie musisz przewieszać ubrań brata.
Odbierz jego świadectwo przed obiadem, po zrobieniu notatek,
jeśli napiszesz list do domu przed leżakowaniem,
przewieś swoje ubrania, przywitaj się z gośćmi...
i zamelduj panu Vineyowi, że podpisałeś papiery.
Teraz seks.
Seks, seks, seks. Na czym skończyliśmy?
Mówiłem już o tym, jak penis wchodzi do pochwy?
Nie, proszę pana.
Mówiłem o grze wstępnej?
Tak, panie profesorze.
Skoro wiemy wszystko o grze wstępnej, z pewnością powiecie mi,
do czego ta gra zmierza.
Biggs.
Nie wiem, panie profesorze.
Carter?
Do zdjęcia ubrań?
A potem?
Do powieszenia ich na dolnym wieszaku.
Celem gry wstępnej jest nawilżenie pochwy,
aby penis mógł łatwiej w nią wniknąć.
Można otworzyć okno?
Tak. Harris, otwórz okno.
I oczywiście wywołanie erekcji penisa.
Mówiłem o wydzielinach pochwowych w ubiegłym tygodniu?
Słuchaj uważnie, Wadsworth! Wiem, że jest piątek.
Oglądasz mecz?
Odsuń się stamtąd. Ostrzegam.
Mogę zrobić egzamin.
Panie profesorze!
Słuchajcie uważnie.
Mówiłem o wydzielinach pochwowych, czy nie?
Tak, panie profesorze.
Wymień dwa sposoby wywołania wydzieliny, Watson.
Pocieranie łechtaczki?
A co z pocałunkiem?
Czemu nie rozgrzać kobiety pocałunkiem?
Nie trzeba od razu rzucać się na łechtaczkę jak nieokrzesane zwierzę.
Pocałuj ją, chłopcze.
- Ssanie sutków? - Dobrze, Wymer.
- Głaskanie ud? - Tak, sądzę, że tak.
- Gryzienie szyi? - Tak, dobrze.
Pieszczenie małżowin usznych, ugniatanie pośladków i tak dalej.
To wszystko mamy do dyspozycji,
zanim rzucimy się na łechtaczkę, Watson.
Tak, panie profesorze. Przepraszam.
Teraz możemy zastosować wszystkie te formy stymulacji.
Lizanie to najlepszy sposób, żeby zbadać...
stopień nawilgocenia.
Helen?
Teraz penetracja i spółkowanie, to znaczy stosunek...
z orgazmem włącznie.
Cześć, kochanie.
Wstań, gdy moja żona wchodzi do klasy.
Przepraszam.
Jeśli nie masz nic przeciw temu, idziemy na kolację do Garfieldów.
- Chyba nie mamy wyboru. - Musimy tam być na 20:00.
To będzie pretekst do skrócenia rady pedagogicznej.
Wiem, że ich nie lubisz, ale nie mogłam kolejny raz odmówić.
Myślałem tylko...
Wymer!
To dla twojego dobra. Nie śpij, z łaski swojej.
Nie mam zamiaru tego powtarzać.
Przyjmijmy, że gra wstępna się skończyła. Zgoda, kochanie?
Oczywiście.
Mężczyzna kładzie się na żonie...
w ogólnie przyjęty sposób.
Jak możecie zaobserwować, penis jest w erekcji, mniej więcej.
Udało się. Teraz lepiej.
Carter!
- Słucham? - Co to jest?
- Okaryna. - Przynieś ją tutaj.
Teraz mężczyzna wykonuje lędźwiami ruchy,
przesuwając penisa w górę i w dół pochwy.
Połóż to na biurku, chłopcze.
Żona w tym czasie zwiększa doznania łechtaczkowe,
wysuwając do przodu miednicę.
Dziękuję, kochanie.
Teraz, gdy podniecenie seksualne rośnie...
Co w tym śmiesznego, Biggs?
Nic, panie profesorze.
My też się chętnie pośmiejemy.
Widocznie to coś bardzo zabawnego.
Naprawdę nie.
Skoro jesteś taki rozbawiony, zagrasz w meczu rugby...
przeciwko kadrze nauczycielskiej.
Och nie, panie profesorze!
Buster!
Dobry mecz.
SENS ŻYCIA
CZĘŚĆ III - WALKA
Blackitt, Sturridge i Walters, zajmijcie się tymi łobuzami po lewej.
Hordern, Spadger i ja zdobędziemy działo.
Poczekajcie. Nie dacie rady. Pójdziemy z wami.
Rób, co każę.
Tak jest, kapitanie.
Gdybyśmy mieli się nie spotkać,
powiem tylko, że walka u pańskiego boku była wielkim zaszczytem.
To nie czas i nie miejsce na mowy pożegnalne.
Zdajemy sobie z tego sprawę, ale skoro możemy się już nie zobaczyć...
Dobra, Blackitt. Dziękuję bardzo.
Jeszcze chwileczkę.
Zrobiliśmy składkę.
Kupiliśmy coś panu. To dla pana.
Nie wiem, co powiedzieć.
To bardzo miłe. Dziękuję. Dziękuję wam wszystkim.
Sądzę, że powinniśmy się kryć...
Mamy dla pana coś jeszcze.
Przepraszam, że to drugi zegar, ale nastąpiło małe zamieszanie.
Walters myślał, że ma kupić prezent,
nie wiedząc, że my ze Spadgerem już kupiliśmy.
Piękny. Oba są piękne.
Skryjmy się w okopie. Podziękuję wam później.
A to ofiarowuje panu kapral Sturridge.
Nie wiedział o tamtych prezentach. Szwajcarski zegarek.
Jesteś bardzo uprzejmy, Sturridge.
A to laurka od nas wszystkich. Przepraszam za plamy krwi.
Dziękuję wam wszystkim.
Trzykrotne hip hip hura na cześć kapitana Biggsa!
- Hip hip! - Hura!
- Hip hip... - Blackitt! Blackitt!
Nic mi nie będzie.
Jest jeszcze coś, kapitanie. Daj mu czek, Spadger.
To już przesada.
Nie mogę go znaleźć, kapitanie. Zostawiłem go chyba w okopie nr 4.
Daj spokój, na litość boską.
Nie powinien był pan tego mówić.
Zranił pan jego uczucia.
Nie przejmuj się mną. Wszyscy oficerowie są jednakowi.
Rozpływają się w uprzejmościach, a po chwili kopią cię w zęby.
- Nie damy mu ciasta. - Nie chcę żadnego ciasta.
Blackitt upiekł je specjalnie dla ciebie, sukinsynu.
Sześć tygodni oszczędzał racje żywnościowe.
- Nie chcę być niewdzięczny. - Jak wyzdrowieję...
Blackie!
Spójrz na niego! Włożył w to ciasto tyle serca!
Podczas mroźnych nocy siedzieliśmy skostniali,
a Blackitt kroił cytryny i ubijał białka z cukrem.
Niech pan spróbuje ucierać masło przy 15 stopniach poniżej zera.
W tym cieście jest miłość. Miłość i troska tego człowieka...
- Jezu Chryste! - Ty łajdaku!
Dobrze, zjemy ciasto.
Oni mają rację. To ciasto nie może się zmarnować.
- Przynieś talerzyki i sztućce. - Tak jest. Ile?
Sześć.
Może lepiej pięć.
- Obrus? - Tak, przynieś obrus.
Nie, nie, ja przyniosę.
I składany stół, Hordern.
- I świeczki? - Tak.
I serwetkę pod półmisek.
Dwie, na wypadek gdyby jedna się pogniotła.
Dobrze!
Wojna to nie tylko zabawa. Zatrzymaj film.
Można się śmiać z armii, ale jeśli zastanowić się głębiej,
życie jest walką przeciwstawnych światopoglądów.
Bez umiejętności obrony własnego światopoglądu...
przed innymi, agresywnymi ideologiami,
racjonalizm i umiarkowanie mogą po prostu zniknąć.
Dlatego potrzebujemy armii.
Niech mnie piorun trzaśnie, jeśli jest inaczej.
Nie gapcie się,
jakbyście nigdy nie widzieli bożej ręki!
Będziemy dzisiaj maszerować po dziedzińcu tam i z powrotem.
Chyba że macie coś lepszego do roboty.
A więc?
Czy ktoś ma lepsze zajęcie...
niż maszerowanie po dziedzińcu?
Tak! Atkinson.
Co chciałbyś robić?
Szczerze mówiąc, wolałbym być w domu z żoną i z dziećmi.
Naprawdę?
Tak, sierżancie.
Dobrze. Idź sobie.
Natychmiast.
Wszystkim innym odpowiada mój pomysł...
maszerowania po dziedzińcu tam i z powrotem?
- Sierżancie? - Słucham?
- Chciałbym poczytać książkę. - To idź czytać. Natychmiast!
Pozostali chętnie zaakceptują...
mój plan i będą maszerować po dziedzińcu tam i z powrotem?
Sierżancie?
Słucham, Wyclif?
Uczę się grać na fortepianie.
Na fortepianie?
Tak jest, sierżancie.
Domyślam się, że chciałbyś poćwiczyć.
Maszerowanie po dziedzińcu tam i z powrotem ci nie odpowiada?
- No cóż... - Dobrze! Możesz odejść!
A reszta?
Podejrzewam, że wolelibyście iść do kina.
Dobrze! Idźcie!
Cholerne wojsko. Nie wiem, dokąd to zmierza.
Starszy sierżancie, po dziedzińcu tam i z powrotem marsz!
Demokracja i humanitaryzm są wizytówką Armii Brytyjskiej.
Bzdura!
Święcą one swój triumf w najdalszych zakątkach Imperium.
I Wojna Zuluska, 1879
Ale gdziekolwiek i kiedykolwiek toczyły się walki,
dowodziła nimi opanowana kadra oficerska.
To ona ukształtowała oblicze Armii Brytyjskiej.
Przepraszam.
- Dzień dobry, Ainsworth. - Dzień dobry, Pakenham. Dobrze spałeś?
Nie najgorzej. Tyle że komary mnie pogryzły.
To wina tej dziury w moskitierze.
To małe, przeklęte bestie.
- Przepraszam. - Słucham, Chadwick?
Obawiam się, że Perkins został w nocy dotkliwie pogryziony.
My też.
Sądzę, że lekarz powinien go obejrzeć.
- Wezwij go. - Już się robi.
Chyba powinienem tam pójść. Idziesz, Pakenham?
Raczej tak.
Chodź, chłopcze.
- Dzień dobry, Perkins. - Dzień dobry.
Co się stało?
Zostałem pogryziony. W nocy.
- Cała noga? - Tak.
- Jakie to uczucie? - Trochę kłuje.
To naturalne, nieprawdaż?
Nieźle cię pokąsało.
- Tak. Naprawdę nieźle. - Jak to się stało?
Nie mam pojęcia. To dla mnie tajemnica.
Obudziłem się i zbywało mi na skarpetce.
- Musisz mieć dużą dziurę w moskitierze. - Posłaliśmy po lekarza.
- Nie warto. - Na wszelki wypadek.
Dobry Boże, patrz.
Na Jowisza! Ogromna.
Myślisz, że to wróci?
- Po dokładkę? - Tak.
- Słusznie. Lepiej zacerować. - Racja.
Cześć, doktorze!
Dzień dobry. Przyszedłem tak szybko, jak mogłem. Co się stało?
W nocy coś pogryzło Perkinsa w nogę.
Jak to na wojnie.
Tak.
Ból głowy? Brzucha?
Obejrzyjmy sobie tę nogę.
Tak, tak.
- Nie ma powodu do obaw. - To dobrze.
Mam dużo takich przypadków. Prawdopodobnie wirus. Trzymaj w cieple,
dużo odpoczywaj, a jeśli grasz w piłkę, staraj się używać drugiej nogi.
Dobrze.
Za parę dni będziesz zdrów jak ryba.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co. Po to tu jestem.
Mogę jeszcze w czymś pomóc?
Nie, dziękuję.
Świetnie. Pójdę już.
Odrośnie sama?
Będę z tobą szczery.
Obawiam się, że to nie wirus.
My, lekarze, nazywamy wirusem coś bardzo małego.
Coś, co nie byłoby w stanie odgryźć nogi.
Tu mamy do czynienia, ośmielę się zasugerować...
gwoli wyjaśnienia, z wielokomórkową formą życia,
w paski, z ogromnymi, ostrymi zębami, długą na około 3 metry,
z gatunku felis horribilis.
My, lekarze, nazywamy to tygrysem.
Tygrys?
Tygrys w Afryce?
- Pewnie uciekł z zoo. - To nieprawdopodobne.
Bitwa skończona. Zulusi się wycofują.
Świetnie.
Ponieśliśmy duże straty. Dywizja C rozbita. Sztandar przepadł.
- Trzydziestu zabitych w sekcji F. - Rozumiem.
Razem 150 ludzi według moich obliczeń.
Świetnie.
Brak oficjalnych danych, ale mamy wielu ciężko rannych...
Sęk w tym, sierżancie, że mam tu mały kłopot.
Jeden z oficerów stracił nogę.
- O, nie! - Obawiam się, że tak. Chyba tygrys.
W Afryce?
Lekarz mówi, że można ją przyszyć, jeśli zostanie szybko odnaleziona.
- Zorganizuję imprezę. - Chyba nie czas na to, sierżancie.
- Imprezę poszukiwawczą. - Świetny pomysł.
Przepraszam za bałagan.
Posprzątamy, zanim pan wróci.
- Dołożyliśmy im, prawda? - Tak.
Wyruszamy na poszukiwania. Zostaw to.
Ta cała krwawa jatka to niezły żart, prawda?
Tak, bardzo dobry.
- Dzień dobry. - Nieźle oberwałeś, chłopie.
Dziękuję.
Idziemy na poszukiwania, żołnierzu.
Lepiej niż w domu.
W domu aresztują człowieka za zabijanie.
Tu dają broń i pokazują, jak jej używać.
Zabiłem 15 łobuzów. W domu dostałbym stryczek.
Tutaj dadzą mi pieprzony medal.
Przepraszam.
Dziękuję.
Patrzcie!
Mój Boże! Ale wielki!
Nie strzelać! Nie jesteśmy tygrysem.
My tylko...
Dlaczego przebraliście się za tygrysa?
- Dlaczego? - Piękną mamy dziś pogodę.
Odpowiedz na pytanie.
- My tylko... - Przebraliśmy się, ponieważ...
To nie tak.
Dla śmiechu. Żeby się zabawić. Mieliśmy dobre humory.
- Właśnie tak. - Nic więcej.
Jesteśmy w służbie brytyjskiego wywiadu.
- Wódz Ashanti jest za caratem... - Nie, nie.
- Nie. Pracujemy w reklamie.
Tak. Zapomnijcie o ruskich.
Reklamujemy kawę marki tygrys.
"Kawa marki tygrys to coś wspaniałego, nawet tygrysy wolą ją od mięsa ludzkiego".
- Słuchajcie... - Już dobrze.
Przebraliśmy się za tygrysa, bo jego ciotka zrobiła to w 1839.
- Dziś jest 50. rocznica. - Chodziło o zakład.
- Bóg nam kazał. - Prawdę mówiąc, jesteśmy stuknięci.
Jesteśmy pacjentami Zakładu Psychiatrycznego w Bengali,
uciekliśmy w kostiumach uszytych z pudełek po płatkach owsianych.
- Nieważne! - Co?
Nieważne, dlaczego przebrali się za tygrysa.
Mają moją nogę?
Słusznie. Macie?
- Właściwie... - Tak?
Mieliśmy zamiar zająć się balsamowaniem.
Chcieliśmy poznać punkt widzenia zwierząt.
Cicho! Chcemy tylko wiedzieć, czy macie nogę tego człowieka.
- Drewnianą? - Nie, prawdziwą.
Coś mu ją odgryzło, gdy spał.
Nie obudził się?
- Nie. - Nie do wiary.
Tę skórę znaleźliśmy w Kairze, w sklepie z rowerami.
Właściciel kazał ją zanieść do Dar es Salaam.
Milcz! Macie tę nogę czy nie?
- Tak. - Nie.
Nie, nie.
- Dlaczego powiedziałeś tak? - Nie powiedziałem.
Nie do ciebie mówię.
Dobrze. Przeszukać zarośla.
Wyglądamy na facetów, którzy zakradają się w nocy do obozu,
wchodzą do namiotu, usypiają człowieka, badają rodzaj tkanki,
amputują nogę i uciekają z nią?
Przeszukać zarośla.
Noga! Szukacie nogi!
Jest tu gdzieś jedna.
Zostawili ją tutaj, wiedząc, że przyjdziecie.
Natknęliśmy się na nią przypadkiem. Oni są już pewnie daleko stąd.
Obawiam się, że cała wina spadnie na nas, jak zwykle.
Dobry wieczór. Witam w połowie filmu.
POŁOWA FILMU
Witajcie w połowie filmu.
Robimy przerwę i zapraszamy was,
żebyście razem z nami, twórcami, obejrzeli Znajdź rybę.
Pokażemy wam scenę z innego filmu.
Prosimy, żebyście zgadli, gdzie jest ryba.
Jeśli wiecie, nie trzymajcie tego dla siebie.
Wrzeszczcie na całe kino.
Oto Znajdź rybę.
Ciekaw jestem, gdzie się podziała ryba.
Tak bardzo ją kochałeś.
Troszczyłeś się o nią jak o własne dziecko.
Chodziła za mną jak pies.
- Może jest w kredensie? - Tak!
Chcesz wiedzieć? To była czarująca rybka.
I chodziła za mną jak cień.
- Jest za kanapą! - Gdzie może być ryba?
Szukaliście w szufladach biurka?
To znikająca ryba.
I chodziła za mną jak cień.
Rybko, rybko, rybko.
Ryba, ryba, ryba...
Rybko, rybko, rybko!
Chodziła za mną jak cień.
- Szukajcie w trąbie słonia! - Tak! Jest w jego spodniach!
- To było cudowne! - Wspaniałe! Tak!
- Najlepszy kawałek. - Fantastyczny!
Naprawdę ryzykowny.
Jak dotąd nie powiedzieli wiele na temat sensu życia, prawda?
- To było tylko wprowadzenie. - Tak sądzisz?
Teraz przejdą do sedna sprawy.
Wątpię, żeby w ogóle coś powiedzieli o sensie życia.
- Muszą coś powiedzieć. - Przynajmniej powinni.
Tak.
- O czym będzie następny kawałek? - Dowiemy się z napisu.
Chyba o następnym okresie życia. Oto napis.
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ IV - WIEK ŚREDNI
Mogłem się założyć.
Teraz znacznie lepiej. Dziękuję, kochanie.
Nie ma za co.
Przedtem było trochę zamglone.
- Cześć! Co słychać? - Wszystko w porządku.
Co będziecie dziś jedli na kolację?
Lubimy ananasy.
Uwielbiamy ananasy.
Smakuje nam wszystko, co jest z ananasem.
Co powiecie na Loch?
- Brzmi interesująco. - Podają prawdziwe hawajskie dania...
w autentycznej scenerii średniowiecznego angielskiego lochu.
Czy to nie urocze?
Jak się macie?
Zrobię zdjęcie.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Dobry wieczór. Chcielibyście o czymś porozmawiać?
- Byłoby wspaniale. - Tematem dnia są mniejszości.
To brzmi interesująco.
O czym jest ta rozmowa?
O piłce. Możecie porozmawiać o sobotnim meczu...
albo o mistrzostwach świata.
Nie, nie.
- A ta o czym? - O filozofii.
Czy to sport?
Nie, to raczej różne hipotezy...
na temat sensu życia.
- Co? - Co on powiedział?
To brzmi cudownie.
Chciałabyś porozmawiać o sensie życia?
Jasne. Czemu nie?
- Dwa razy filozofia? - Tak.
- Pokój? - 259.
259.
Jak mamy...
Chcecie, żebym wam pomógł zacząć?
Bylibyśmy wdzięczni.
Dobra!
Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego tu jesteście?
W ubiegłym roku byliśmy w Miami, a poprzednio w Kalifornii...
Nie, nie. Mam na myśli tę planetę.
Nie.
Zastanawialiście się, o co w tym wszystkim chodzi?
Nie.
Dobrze więc.
Na przestrzeni dziejów różni ludzie...
próbowali wyjaśnić tajemnicę istnienia.
- Wspaniale! - Tych ludzi nazywamy filozofami.
- To jest temat naszej rozmowy. - Słusznie!
Smakowity.
Widzę, że rozumiecie, o co chodzi. Dam wam karty konwersacyjne.
Dowiecie się z nich o metodach filozofii, poznacie nazwiska słynnych filozofów.
Proszę.
- Miłej rozmowy. - Dziękujemy.
- Mądry. - Naprawdę zna się na rzeczy.
Nie wiedziałam, że Schopenhauer był filozofem.
O tak. Jego nazwisko zaczyna się przecież na "S".
Jak Nietzsche.
"Nietzsche" zaczyna się na "S"?
"S" jest w środku.
Rzeczywiście.
Wszyscy filozofowie mają "S" w nazwisku?
Tak. Myślę, że większość.
To znaczy, że Salena Jones jest filozofem?
Tak! Słusznie!
Może jest. Śpiewa o sensie życia.
Tak. Masz rację.
Ale chyba nie pisze sama tekstów.
Nie.
Może Schopenhauer pisze jej teksty.
Nie. Robi to Burt Bacharach.
Nie ma "S" w nazwisku Bacharacha.
Ani Hala Davida.
Kim jest Hal David?
Pisze teksty. Burt komponuje muzykę.
Ostatnio ożenił się z Carole Bayer Seger.
Kelner! Ta konwersacja jest niesmaczna.
Przykro mi.
Polecam rozmowę, której nie ma w karcie.
To specjalność zakładu. Przeszczep żywych organów.
Przeszczep żywych organów? Co to jest?
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ V - PRZESZCZEP ORGANÓW
Ja otworzę, kochanie.
- Tak? - Cześć. Da nam pan swoją wątrobę?
- Co? - Wątrobę.
Wielki gruczoł wydzielniczy w jamie brzusznej.
Taki czerwonawo-brązowy...
Wiem, co to wątroba, ale jej używam.
Proszę z nami nie zadzierać.
Halo!
- Co to jest? - Legitymacja dawcy wątroby.
Nic dodać, nic ująć.
Nie mogę dać jej wam teraz. Tam jest napisane: "w przypadku śmierci".
Mój Boże!
Nie przeżył nikt, komu wycięliśmy wątrobę.
Proszę leżeć. To nie potrwa długo.
Co tu się dzieje?
Jest dawcą wątroby, proszę pani.
To dlatego, że podpisał te głupie papiery?
- Tak jest. - To cały on.
Idzie do miejskiej biblioteki, czyta jakieś broszury...
i wraca do domu pełen dobrych intencji.
Oddaje krew, testuje lekarstwo na grypę i tak dalej.
Co robicie z tymi wątrobami?
Ratujemy ludzkie życie.
On też tak mówił.
"To wszystko dla dobra kraju", powiadał.
Myślicie, że to wszystko dla dobra kraju?
Myślicie, że to dla dobra kraju?
Nie wiem, proszę pani. My tylko robimy, co do nas należy.
Nie jesteście lekarzami?
Jasne, że nie.
Mamo, tato, wychodzę. Wrócę o siódmej.
Dobrze, synku. Uważaj na siebie.
Napijecie się herbaty?
Chętnie. Dziękujemy.
Dziękujemy pani.
Myślałem, że już nigdy o to nie spyta.
Zdaje sobie pani sprawę,
że, w myśl kontraktu, on musi umrzeć,
zanim odda wątrobę.
Mówiłam mu, ale nie chciał mnie słuchać.
Ciekaw jestem,
co pani zamierza potem robić.
Będzie pani żyła samotnie?
A może jest ktoś...
na horyzoncie?
Jestem za stara na takie rzeczy. Najlepsze dni mam za sobą.
Wcale nie. Jest pani bardzo atrakcyjna.
Nie zamierzam powtórnie wychodzić za mąż.
- Na pewno? - Tak.
A zatem da nam pani swoją wątrobę?
Bałabym się.
Rozumiem.
Coś pani powiem.
Proszę posłuchać.
Gdy życie doskwiera, pani Brown
Sprawy idą mozolnie
Ludzie są opryskliwymi durniami
I czuje się pani u kresu sił
Proszę pamiętać, że żyje pani na planecie, która się rozwija
I obraca z prędkością 1 500 km/godz
Gna po orbicie z prędkością 30 km/sek Tak obliczono
Słońce jest źródłem naszej siły
Słońce, pani, i ja, i wszystkie gwiazdy na niebie
Przemierzamy miliony kilometrów dziennie
Z prędkością 65 000 km/godz po zewnętrznej spirali
Galaktyki zwanej Drogą Mleczną
W tej galaktyce jest 100 miliardów gwiazd
Jej krańce dzieli 100 000 lat świetlnych
Wybrzuszenie na środku jest szerokie na 16 000 lat świetlnych
A może tylko na 3 000 tysiące
Do jej jądra mamy 30 000 lat świetlnych
Okrążamy ją w 200 milionów lat
A nasza galaktyka jest tylko jedną z milionów miliardów
W zdumiewającym, rozszerzającym się wszechświecie
Wszechświat rozszerza się i rozszerza
We wszystkich możliwych kierunkach
Najszybciej jak się da Z prędkością światła
Dwadzieścia milionów kilometrów na minutę, szybciej nie można
Kiedy się pani poczuje mała i bezbronna, proszę pomyśleć
Jakim zdumiewającym cudem były pani narodziny
I pomodlić się o istnienie w kosmosie inteligentnych form życia
Bo na Ziemi jest szmelc
Człowiek czuje się taki nieważny!
Tak.
Dostaniemy pani wątrobę?
- Zgoda. Przekonał mnie pan. - Eric!
Raz jeszcze musimy pilnie oszacować...
stan posiadania.
Punkt 6. porządku dnia: "Sens życia".
Harry ma dla nas kilka refleksji.
Moi ludzie rozpracowują ten temat od kilku tygodni.
Nasze wnioski można ująć w dwóch podstawowych punktach.
Po pierwsze: ludzie za rzadko zakładają kapelusze.
Po drugie: materia jest energią.
We wszechświecie istnieją pola energii, których zazwyczaj nie dostrzegamy.
Część energii ma źródła spirytualne i oddziaływuje na duszę człowieka.
Jednakże dusza ta nie istnieje ab initio,
jak naucza ortodoksyjne chrześcijaństwo.
Do istnienia musi ją pobudzić proces kontrolowanej samoobserwacji.
Jest ona jednak zjawiskiem rzadkim, gdyż człowiek zazwyczaj...
unika spraw duchowych, oddając się trywialnym zajęciom.
A co z kapeluszami?
Ludzie za rzadko je zakładają.
To prawda?
Bez wątpienia. Badania rynku dowodzą, że popyt nie wzrósł pari passu...
"Za rzadko" w stosunku do czego?
Mam pytanie odnośnie punktu drugiego:
powiedział pan, że dusza się nie rozwija, bo człowiek jest zajęty...
Czy ktoś przedtem zauważył ten budynek?
Co?
Dobry Boże!
Towarzystwo Ubezpieczeniowe Crimson!
Przerywamy film ze względu na niespodziewany atak...
dodatku filmowego.
Na szczęście byliśmy na to przygotowani...
i możemy podjąć działania zaradcze.
Dziękuję.
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ VI - JESIEŃ ŻYCIA
Dobry wieczór. Zaśpiewam piosenkę, którą wypociłem ostatnio na Karaibach.
Bardzo miło jest mieć penisa
To ogromna frajda
Wspaniale jest mieć wzwód To boskie uczucie
Gdy ptaszek z wróbelka przeobraża się w jastrzębia
Na cześć penisa trzykrotne hip hip hura
Chwała wężowi w rozporku
Świntuchowi, przyjacielowi twej żony, fujarce, kuśce
Możesz owinąć wstążeczką lub wsunąć do skarpetki
Ale nie wyciągaj go publicznie, bo wsadzą cię do mamra
Po wieczne czasy
Dziękuję państwu.
- Jaki głęboki utwór! - Niesamowicie mądry.
- Świetny. - Cudowny.
Cholera! To pan Creosote!
- Witamy. Jak się pan dziś czuje? - Lepiej.
- Lepiej? - Przynieś lepiej kubeł. Będę rzygał.
Gaston, monsieur prosi o kubeł!
Proszę bardzo, monsieur.
- Merci, Gaston. - Jeszcze nie skończyłem.
Pardon! Gaston? Stokrotnie przepraszamy, monsieur.
Mamy dziś pana ulubione danie: potrawkę z zająca.
Zając jest bardzo kruchy, a sos niezwykle pożywny,
z truflami, anchois, Grand Marnier, bekonem i śmietanką.
Dziękuję, Gaston.
Nie skończyłem.
Za pozwoleniem.
Jeszcze raz kubeł dla pana.
I sprzątaczkę.
Et maintenant, zechce monsieur wypić apéritif...
czy woli pan złożyć zamówienie od razu?
Na przystawkę mamy dziś... Proszę wybaczyć.
Moules marinières, pâté de foie gras, kawior z bieługi, jajka po benedyktyńsku,
tarte de poireaux, czyli tartę z porami,
żabie udka w migdałowej panierce lub œufs de caille Richard Shepherd.
C'est-à-dire, jaja przepiórki w purée z borowików.
Bardzo delikatne i wyrafinowane.
Zamawiam wszystko.
Pochwalam wybór, monsieur.
Jak podać? Wszystko zmieszane w wiadrze?
Tak. Jajka na wierzchu.
- Oczywiście. Avec les œufs frits. - I nie skąpcie mi pasztetu.
Zapewniam pana, że w mieszance nie będzie go mniej...
niż w zwykłej porcji.
A nawet osobiście dopilnuję, by dostał pan porcję podwójną.
Maintenant, quelque chose à boire. Coś do picia?
Sześć butelek Château-Latour rocznik 45.
I dwie potrójne butle szampana.
Bon. Ciemne piwo jak zwykle?
Tak. Nie, zaczekaj. Dzisiaj wypiję tylko sześć skrzynek.
Monsieur, mam nadzieję, że to nie wskutek wczorajszego przepicia.
- Zamknij się! - D'accord.
Oto kubeł i sprzątaczka.
- Coś państwu nie smakowało? - Jedzenie było wyśmienite.
- Są państwo niezadowoleni z obsługi? - Nie mamy zastrzeżeń.
Po prostu musimy już iść. Mam obfity okres.
I spieszymy się na pociąg.
Oczywiście. Mamy pociąg.
Nie chcę zakrwawić wszystkich foteli.
- Madam? - Wychodzimy.
Rozumiem, monsieur. Dziękuję bardzo. Cała przyjemność po naszej stronie.
Mam nadzieję, że nas państwo ponownie odwiedzą.
O Boże. Wdepnąłem w kubeł.
Następny kubeł dla monsieur!
I spodnie dla mnie.
Och, Max. Przestań!
Monsieur, proponuję wafelek miętowy.
Cieniutki wafelek.
Spieprzaj. Najadłem się.
To tylko cieniutki wafelek.
Niczego więcej nie przełknę. Pękam.
Odpieprz się.
Tylko jeden jedyny.
- Zgoda. Tylko jeden. - Jeden, monsieur.
Voilà.
Bon appétit.
Dziękuję, monsieur, oto pański rachunek.
SENS ŻYCIA CZĘŚĆ VI B - SENS ŻYCIA
Wiesz, Mario, zastanawiam się czasem,
czy pracując w takim miejscu, kiedykolwiek dowiemy się,
jaki jest sens tego wszystkiego.
Z filozoficznego punktu widzenia, pracowałam w gorszych miejscach.
Naprawdę, Mario?
Tak.
Pracowałam w Académie française.
Nie przyniosło mi to żadnych korzyści.
Kiedyś pracowałam w bibliotece Muzeum Prado w Madrycie,
ale niczego mnie to nie nauczyło.
Można by przypuszczać, że Biblioteka Kongresu zawiera odpowiedź,
ale nie. Podobnie jak Biblioteka Uniwersytecka w Oksfordzie.
Miałam nadzieję, że dowiem się czegoś w British Museum.
Pracowałam tam od 9:00 do 18:00, czytając każdą książkę od deski do deski,
ale nie wyjaśniło mi to tajemnicy życia.
Starzałam się i miałam coraz słabszy wzrok.
Teraz jestem ślepa i dokucza mi reumatyzm.
Więc sprzątam tutaj.
Ale nie skarżę się,
bo, moim zdaniem, życie jest loterią.
Raz się wygrywa, raz przegrywa,
i mimo że to poniżające zajęcie,
to przecież nie pracuję u Żydów.
Przepraszam.
Nie miałem pojęcia, że wśród nas jest rasistka.
Najgoręcej przepraszam.
Dokąd idziecie? Wszystko wyjaśnię.
Jeśli chodzi o mnie,
coś wam pokażę, o ile chcecie wiedzieć, co myślę.
- Chodźcie ze mną. - Właśnie mówiłem, że...
- Hej! - Chodźcie.
Hej!
Tędy.
Chodźcie. Nie bójcie się.
Uwaga na schody.
Sądzę, że to pomoże wyjaśnić tajemnicę.
Chodźcie za mną.
Tędy.
Śmiało.
Tędy.
Chodźcie.
Tędy.
Trzymacie się mnie?
Jesteśmy prawie na miejscu.
Widzicie?
Tu przyszedłem na świat.
Pewnego dnia...
mama wzięła mnie na kolana i powiedziała:
"Gaston, mój synku,
"świat jest piękny.
"Idź i kochaj wszystkich.
"Spróbuj wszystkich uszczęśliwić,
"nieś pokój i zadowolenie, dokądkolwiek pójdziesz".
Więc zostałem kelnerem.
To nie jest wielka filozofia, wiem.
Odpieprzcie się. Żyję, jak mi się podoba.
Odpieprzcie się.
Zostawcie mnie w spokoju.
SENS ŻYCIA - CZĘŚĆ VII - ŚMIERĆ
Ten człowiek wkrótce umrze.
Za chwilę zostanie zabity,
bo to Arthur Jarrett, skazaniec,
któremu pozwolono wybrać rodzaj egzekucji.
Tam jest!
"Arthurze Charlesie Herbercie Runcie MacAdamie Jarretcie,
"dwunastu sprawiedliwych uznało cię winnym...
"ciężkiej zbrodni nieuzasadnionych seksistowskich żartów...
"w filmie fabularnym."
"Prochem jesteś i w proch się obrócisz".
To nie ma sensu. Dłużej nie wytrzymam.
Jestem do kitu.
Chcę z tym skończyć.
Żegnaj!
Mój Boże!
Nie!
Co ja pocznę? Nie mogę bez niego żyć!
- Mamusiu! -Gdzie jesteś, mamo?
Tatusiu! Mamusiu!
Mamusiu!
Słucham?
Chodzi o żywopłot?
- Przykro mi, ale... - Jestem Nieubłaganym Żniwiarzem.
Kim?
- Nieubłaganym Żniwiarzem. - Rozumiem.
Jestem śmierć.
Mamy na kolacji gości z Ameryki...
- Kochanie, kto to? - Jakiś pan Śmierć.
Chce się pan nająć do żniw? Chyba nikogo nie potrzebujemy.
Witam. Nie stójcie tak. Zaproś pana do środka.
- To nie jest odpowiedni moment. - Proszę wejść. Napije się pan drinka?
Proszę.
To wieśniak z sąsiedztwa.
Proszę się rozgościć.
Pan Howard Katzenberg z Filadelfii.
- Jego żona, Debbie. - Miło mi.
A to Jeremy i Fiona Smythe z Portland.
Dobry wieczór.
To pan Śmierć.
Nalej panu drinka, kochanie.
Pan Śmierć jest żniwiarzem.
Nieubłaganym Żniwiarzem.
Trudno pracować przy tej pogodzie.
A więc zbiera pan żniwo w okolicy?
Jestem Nieubłaganym Żniwiarzem.
Powtarza w kółko to samo. Oto pański drink.
Proszę usiąść.
Rozmawialiśmy właśnie o problemach trzeciego...
Nie smakuje panu? Obawiam się, że nie mamy piwa.
Ser pleśniowy jest wyśmienity.
Nie jestem z tego świata.
O Boże.
Jestem śmierć.
Czyż to nie zdumiewające?
Rozmawialiśmy o śmierci pięć minut temu.
To prawda. Zastanawialiśmy się, czy śmierć jest rzeczywiście końcem...
Mój mąż, Howard, tak uważa,
on nie cierpi takich słów jak "dusza" czy "duch".
- Jak inaczej można to określić? - No właśnie.
Nic nie rozumiecie.
Najwidoczniej nie.
- Coś panu powiem, panie Śmierć. - Nie...
W imieniu wszystkich obecnych chciałbym podkreślić,
że to dla nas wyjątkowe przeżycie.
- Niesłychane. - Cieszymy się, że pan do nas wpadł.
- Pozwolicie mi skończyć? - Czy istnieje życie pozagrobowe?
- Chwileczkę... - Napije się pan sherry?
Dopuść mnie do głosu, Angelo.
- Milczeć! - Mogę coś powiedzieć?
Cisza! Przyszedłem po was.
- To znaczy... - Zabieram was.
To moje zadanie.
Jestem śmierć.
To nam psuje wieczór, nie sądzicie?
Ja to widzę inaczej, Geoff. Naszym udziałem jest...
doświadczenie potencjalnie pozytywne, które może...
Milcz, Amerykaninie.
Wy, Amerykanie, jesteście gadatliwi.
Mówicie i mówicie:
"Pozwólcie mi coś powiedzieć" albo "Coś wam powiem".
Jesteście martwi, więc milczcie.
- Martwi? - Martwi.
- Wszyscy? - Wszyscy.
Przychodzi pan nieproszony, tłucze szklanki...
i oznajmia mimochodem, że jesteśmy martwi.
Przypominam, że jest pan tu gościem...
Zamilcz!
Anglicy! Jesteście tacy nadęci!
Wszyscy jesteście bez jaj.
- Mogę zadać pytanie? - Słucham.
Jak to możliwe, że umarliśmy jednocześnie?
Mus z łososia.
Nie użyłaś chyba łososia z puszki?
Czuję się okropnie zakłopotana.
Nadszedł czas.
Chodźcie.
Chodźcie za mną.
Chciałem tylko sprawdzić. Przepraszam.
Chodźcie za mną. Teraz.
Chodźcie.
Sprzedawca zapewniał, że łosoś jest świeży.
Zazwyczaj można mu ufać.
- Możemy zabrać kieliszki? - Dobry pomysł.
Ja nie tknęłam łososia.
Kochanie, jestem naprawdę zakłopotana.
To straszna gafa.
Podanie na kolację zatrutego łososia to śmierć towarzyska.
- Weźmiemy samochody? - Dlaczego nie?
Świetny pomysł.
Oto raj.
- Podoba mi się tutaj. - Mnie też.
Witajcie w niebie.
Zechce pan podpisać?
Dziękuję. W restauracji czeka na państwa zarezerwowany stolik.
- To dla pań. - Miętuski pozagrobowe. Dziękuję.
- Wesołych świąt. - Czy to Boże Narodzenie?
Oczywiście. W raju codziennie jest Boże Narodzenie.
- Co o tym sądzisz? - To cudowne.
Dobry wieczór, panie i panowie.
To prawdziwy zaszczyt być tu dzisiaj,
cudowne, niezapomniane...
przeżycie dla nas wszystkich.
Chciałbym zaśpiewać wam piosenkę.
Boże Narodzenie w raju
Wszystkie dzieci śpiewają
Boże Narodzenie w raju
Biją kościelne dzwony
Boże Narodzenie w raju
Pada śnieg
Ale jest miło i ciepło
Wszyscy założyli krawaty
Boże Narodzenie w raju
Telewizja nadaje piękne filmy
The Sound of Music co pół godziny
Jaws I, II i III
Są prezenty dla całej rodziny
Kosmetyki i kolejki elektryczne
Walkman Sony ze słuchawkami
I najnowsze gry wideo
Boże Narodzenie w raju
Hip hip hura
Codziennie jest Boże Narodzenie
Boże Narodzenie w raju
Codziennie jest...
To koniec filmu. A oto sens życia.
KONIEC FILMU
Dziękuję, Brigitte.
Nic nadzwyczajnego. "Bądź miły. Unikaj tłustych potraw.
"Przeczytaj czasem dobrą książkę. Dużo spaceruj.
"Żyj w pokoju i harmonii z ludźmi wszystkich wyznań i narodowości".
Na koniec kilka fotek penisa, żeby wkurzyć cenzurę...
i wywołać burzliwą polemikę, która jest jedynym sposobem...
na oderwanie widzów od telewizorów i ściągnięcie ich do kin.
Rozrywka rodzinna? Bzdury. Same okropieństwa.
Ludzie rżną się nawzajem piłami.
Gej kandydujący na prezydenta dźga szydełkiem opiekunki do dzieci.
Straż obywatelska dusi kurczaki.
Uzbrojone bandy krytyków polują na kozła ofiarnego.
Gdzie tu rozrywka?
Ależ jest. Muzyka filmowa.
Dobranoc.
Producenci pragną podziękować wszystkim rybom biorącym udział w filmie.
Mamy nadzieję, że pozostałe ryby wezmą z nich przykład
i w przyszłości wszystkie ryby świata będą żyć w harmonii i wzajemnym zrozumieniu,
zapomną o dzielących je drobiazgach, porzucą prześladowania, nie będą się zjadać
i zaczną budować lepszą przyszłość dla siebie i swoich najbliższych.